سایه تعصب!

 سلام
امروز جریانی در درونم گذشت که ترجیح دادم تلفیقی از یکی از پستهای قدیمی با نام تعصب بر صندلی قضاوت رو با مطلبی درباره سایه براتون بنویسم.
 
باز هم از یادداشتهایم:
...و آغاز می شود صحنه یکتای هنرمندی بشر
                                            نه سنگین سنگین٬ نه سبک سبک
                                                                                                   همان!

وای به روزی که توسل آدم و اراده آدم منوط به چیزی فارغ از حقیقت شود!
وای به ما که هر چه داریم و نداریم از چنگ زدن به چیزی باشد که خود ندانیم چیست!

وای برما اگر دل نداند که چه کند!
وای بر ما هنگامی که دل بنویسد و قلم ظرفیت نداشته باشد!
 
و حال از وادی وای ها به وادی خوشها می رویم:

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود ...
              خوشا دلی که بداند صاحبش کیست
                         خوشا قلمی که ظرفیت کتابت قلم را داشته باشد
                                       خوشا حقیقتی که دانسته شود
                                                 خوشا سخنی که فهمیده شود
                                                           خوشا عشقی که وصال نیانجامد (آیا؟)
                                                                     خوشا گناهی که بخشوده شود
                                                                                               خوشا....
 
سایه

 در سرزمین سایه ها صحبت از تعصب است. آیا به چیزی تعصب داری؟ همه ما در زندگی بر موضوعی خاص و یا شخص خاصی تعصب داریم.

در سرزمین سایه ها صحبت از آن است که برای پیمودن مسیر زندگی و رسیدن به کمال سبک بالی مهم است. مهم است شما سبک به دیدار او بروید!!! فارغ از همه قیل و قال ها
سبک بودن پدیده عجیبی است.

سایه یعنی تمام وجوه طرد شده زندگی.
سایه یعنی ترس. یعنی درد. یعنی قرص و دوا. یعنی فرار...

تعصب٬ یک وجه سایه است. با خودت بیاندیش در زندگی بر چه چیزی محکم ایستاده ای؟ و اصلا حاضر نیستی رها کنی؟ خدا؟ رسول؟ ایمان؟ دوست؟ پول؟ ریاست؟ مقام؟ عقیده؟
هی...
(خواهش می کنم حرفم را متعصبانه نشنوید!!!) این مبحث مرزی باریک است. همانند راه رفتن روی شمشیر!

یکی از وجوه تعصب٬ ترس از دست دادن است. من می ترسم با نبودن خدا عقیده ام را از دست بدهم. پس من روی خدا متعصبم تا او را از دست ندهم!

من روی موضوعی که می ترسم متعصبم! و حالا همه چیز را برای تعصبم می خواهم. خبر می گویم از روی تعصبم! دادم می زنم از روی تعصبم به این امید که آنرا از دست ندهم!

و سایه دقیقا همینجا شکل می گیرد.
تعصب با تمام قدرت بر آنچیز که نمی دانیم چیست و فقط می ترسیم که اگر آن نباشد بر ما چه ها خواهد گذشت!!!
هی...
رها کن مرا!
زندگی بدون تعصب ممکن نیست! مهم آن است که بدانی از چه می ترسی و بر چه متعصبی!

                                                               و بازهم از سایه سخن خواهم گفت...

/ 11 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
الهام

مشکل تو با رادیو جوان از چه جنسی است بمن بگو...شاید حل شد ممنون از حضورت....باز منتظرم

مجابی

من آمدم کسی نگفت بیا! می روم چه بخواهم چه نخواهم من حاصل جمعی هستم که از دو عدد کمترم شاید هم بیشتر چه میدانم سرم درد می کند سوال دارم کجا می روم ؟ چرا می روم؟ با که می روم؟ آخرش که چه! بالاخره می روم ولی می خواهم....... 26اسفند مجابی

ایوب

[گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل]

ی

...

بوي باران، بوي سبزه، بوي خاک شاخه هاي شسته، باران خورده، پاک آسمان آبي و ابر سپيد برگ هاي سبز بيد عطر نرگس، رقص باد نغمه شوق پرستوهاي شاد خلوت گرم کبوترهاي مست نرم نرمک مي رسد اينک بهار خوش به حال روزگار خوش به حال چشمه ها و دشت ها خوش به حال دانه ها و سبزه ها خوش به حال غنچه هاي نيمه باز خوش به حال دختر ميخک که مي خندد به ناز خوش به حال جام لبريز از شراب خوش به حال آفتاب نرم نرمک مي رسد اينک بهار خوش به حال روزگار... سال نو مبارک[گل]

محمدحامدپورجعفري

سلام عيسي سال نو مبارك اميدوارم همشه به خوبها وخوبي ها متعصب باشي و سايه ي دوست هم برسرت گسترده باشد. يا علي

هستیا

حالیا معجره باران را باور کن و سخاوت را در چشم چمن زار ببین و محبت را در روح نسیم که در این کوچه تنگ با همین دست تهی روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد! خاک جان یافته است تو چرا سنگ شدی؟ تو چرا این همه دلتنگ شدی؟ باز کن پنجره ها را و بهاران را باور کن. [گل]