سلام
امروز جریانی در درونم گذشت که ترجیح دادم تلفیقی از یکی از پستهای قدیمی با نام تعصب بر صندلی قضاوت رو با مطلبی درباره سایه براتون بنویسم.
 
باز هم از یادداشتهایم:
...و آغاز می شود صحنه یکتای هنرمندی بشر
                                            نه سنگین سنگین٬ نه سبک سبک
                                                                                                   همان!

وای به روزی که توسل آدم و اراده آدم منوط به چیزی فارغ از حقیقت شود!
وای به ما که هر چه داریم و نداریم از چنگ زدن به چیزی باشد که خود ندانیم چیست!

وای برما اگر دل نداند که چه کند!
وای بر ما هنگامی که دل بنویسد و قلم ظرفیت نداشته باشد!
 
و حال از وادی وای ها به وادی خوشها می رویم:

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود ...
              خوشا دلی که بداند صاحبش کیست
                         خوشا قلمی که ظرفیت کتابت قلم را داشته باشد
                                       خوشا حقیقتی که دانسته شود
                                                 خوشا سخنی که فهمیده شود
                                                           خوشا عشقی که وصال نیانجامد (آیا؟)
                                                                     خوشا گناهی که بخشوده شود
                                                                                               خوشا....
 
سایه

 در سرزمین سایه ها صحبت از تعصب است. آیا به چیزی تعصب داری؟ همه ما در زندگی بر موضوعی خاص و یا شخص خاصی تعصب داریم.

در سرزمین سایه ها صحبت از آن است که برای پیمودن مسیر زندگی و رسیدن به کمال سبک بالی مهم است. مهم است شما سبک به دیدار او بروید!!! فارغ از همه قیل و قال ها
سبک بودن پدیده عجیبی است.

سایه یعنی تمام وجوه طرد شده زندگی.
سایه یعنی ترس. یعنی درد. یعنی قرص و دوا. یعنی فرار...

تعصب٬ یک وجه سایه است. با خودت بیاندیش در زندگی بر چه چیزی محکم ایستاده ای؟ و اصلا حاضر نیستی رها کنی؟ خدا؟ رسول؟ ایمان؟ دوست؟ پول؟ ریاست؟ مقام؟ عقیده؟
هی...
(خواهش می کنم حرفم را متعصبانه نشنوید!!!) این مبحث مرزی باریک است. همانند راه رفتن روی شمشیر!

یکی از وجوه تعصب٬ ترس از دست دادن است. من می ترسم با نبودن خدا عقیده ام را از دست بدهم. پس من روی خدا متعصبم تا او را از دست ندهم!

من روی موضوعی که می ترسم متعصبم! و حالا همه چیز را برای تعصبم می خواهم. خبر می گویم از روی تعصبم! دادم می زنم از روی تعصبم به این امید که آنرا از دست ندهم!

و سایه دقیقا همینجا شکل می گیرد.
تعصب با تمام قدرت بر آنچیز که نمی دانیم چیست و فقط می ترسیم که اگر آن نباشد بر ما چه ها خواهد گذشت!!!
هی...
رها کن مرا!
زندگی بدون تعصب ممکن نیست! مهم آن است که بدانی از چه می ترسی و بر چه متعصبی!

                                                               و بازهم از سایه سخن خواهم گفت...