و یادها می گذرند...

حیات می آید

                      ممات می آید

و روح به پرواز در می آید

{ ... و بخار پیشانیم حیرت هیچکس را بر نمی انگیزد...}

و  یادی برای مرگ

                    مرگی برای یاد

هی... گروهی خنده های بی دلیل کودکی را ابتدای حیات دانند و گروهی شلاقهای سخت روزگار را انتهای آن پندارند...

چیست زندگی؟

دانه باشیم یا سیب؟

گروهی پندارند نَفَس ممد حیات است و مفرح ذات

و گروهی نَفَس را خواهر مرگ می دانند.      هی...

و باز خاطره ام به چرخه زندگی/ مرگ / زندگی رهنمون می شود...

هیچ می دانی ما دائم این چرخه را طی می کنیم؟

نفس بکش...... ( این یعنی حیات)

نفست را نگهدار.... ( این یعنی مرگ)

و نفست را رها کن ... ( این یعنی زندگی)

در تمام زندگی ما این چرخه معنا پیدا می کند. اما همه ما در تلاشیم تا شکست نخوریم تا مرگ اول را ملاقات نکنیم.

آدمی تمام تلاشش برای بافتن آب حیات می کند

ما همه دنبال آب حیات خضریم... دانی چرا؟

چون از مرگ می هراسیم.

بقول عطار کمال زندگی گذر از مرگ و رسیدن به زندگی دوم است.

من برآنم تا بگویم ترک جان

زانکه بی جانان ندارم برگ آن

نی چو تو در حفظ جانی مانده ام

بلکه من هر روز جان افشانده ام

                                                                 تا باد چنین بادا