سلام

امروز شما را با دو مطلب مهمان می کنم:

در رادیو حدیثی شنیدم: امام صادق(ع) از قول حضرت عیسی(ع) فرمودند: هر کسی که دروغش زیاد شود٬ بهائش کم می شود.

یاد خاطره ای افتادم. در یکی از مطالب ضد شیعه حدیثی از امام حسین نقل کرده بود که به نظر بعید می رسید. چون نوع حدیث از لحاظ زمانی به امام حسین نمی خورد. به منبع آن روجوع کردم دیدم نوشته: عن ابیعبدالله... و آن بنده خدا نمی دانسته حدیث را امام صادق گفته نه امام حسین!

اما مطلب دوم ( از کتاب نیمه تاریک وجود نوشته دبی فورد):

{{معمولا دشوارترین واژه ها در رابطه با رویدادهایی است که گمان می کنیم در آن به ما ظلم شده است. منیت ما مقاومت می کند و نمی خواهد آن جنبه را بپذیرد.

بیشتر ما وقت فراوانی صرف کرده ایم تا از افرادی که به ما ظلم کرده اند کینه به دل بگیریم.

زخمهای خود را تبدیل به حکمت کنید! ببینید از آنهاچه سودی برده اید. آنها شما به کدام سو راهنمایی کرده اند.

ببینید چگونه نگهداری و حفظ رنجشها مانعی در برآورده شدن آرزوهایتان شده است.}}

زخمی که به حکمت بدل شده باشد٬ چشم است! از آن دریچه به جهان نگاه کنید.

و حالا ارتباط این دو مطلب باهم٬

هیچ می دانی

دروغگو زخم خود را فراموش می کند. مانند آنکه چشم خود را ببندید و حرف بزنید.

 و چه جالب آدمی که چشمش را ببندد و حرف بزند از بهائش کم می شود.!

و راست گویی چشم زخم است به آداب قبیله ام!

هی...

بعضی از حرفهای من اندوخته زندگانیتان باد.

تا چه پیش آید و چه خوش آید