سلام

براستی میراث پدران ما برای فرزندانشان چیست؟

اقتدار پدرانه! 

سکوت پدرانه!

خنده پدرانه! 

دعوای پدرانه!

یا زخم پدرانه!

پدران ما خود میراث دار پدرانشان هستند و آنها هم میراث دار پدرانشان ...

میراث پدران همچنان جاریست.

و زخمهای پدرانه همچنان روان.

از پدرتان زخم خورده اید؟ این زخم از جنسی دیگر است!

هی... آغاز سفر زندگی یا سفر قهرمانی ما آن هنگامی است که از قلمدوش پدرمان به زمین می آییم. یا بقول حسین پناهی آن هنگام که از درخت انجیر پایین آمدم!

هی ... یادت می آید کی از قلمدوش پدرت پایین آمدی؟

آن هنگام صدای آغاز سفر توست! زخم خورده یا نخورده! ما میراث دار زخمهای پدرانیم!

بعضی از ما زخم پدرمان را علامت خودمان کردیم! بعضی از ما به انکار زخمهای او زندگی می کنیم.

برخی از ما با زخم پدرمان یتیم می شویم و فکر میکنیم که دیگر دنیا به ما پشت کرده! بعضی دیگر از ما فکر می کنیم پدر یعنی زخم زدن٬ پس هنگامی که پدر می شویم فقط زخم می زنیم.

هی... زخم پدرانه چشم است!!! زخم پدرانه گشایش است دریچه ای است که اگر به آن نگاه کنیم دانه می شویم.

 یاد شعر پدرم می افتم:

در درون هر سیب دانه ها محدوداند                         در درون هر دانه سیب ها نا محدود

دانه باشیم یا سیب؟            دانه باشیم نه سیب!                  دانه باشیم٬ نه! سیب

خالقم  هست حسیب                                             هرچه را داد نصیب

سیب باشیم که با فرو افتادم ببریم عرصه اندیشه فرا

دانه که با روییدن سبز کنیم صحن و سرا

هی... می دونی! هنگامی که از قلمدوش پدر پایین می آمدم یادم رفت که به او بگویم:

پدر! من دانه سیبی بودم که مرا کاشتی و من می رویم.

یادت هست هنگامی که از قلمدوشش پایین آمدی چه گفتی؟

عرصه زندگی چنین است... کل دنیا سیب است و دانه.

خوشحالم...

و باز قطره ای اشک...

خالقم هست حسیب!