...و ما ماديانهای بزرگ به شما مورچگان کوچک اعلام می داريم که افسار ما بدست انسان دو پا ست و او نمی داند که از چه جهتی راه رود. پس ای کورچگان اگر در زير پای ما له شديد ما را سرزنش نکنيد که ما هر چه انسان گويد آن کنيم و هر جا اراده کند رويم!

...و ما مورچگان کوچک به قامت شما احترام می گذاريم و می گوييم شما نيستيد که می رانيد؛ شما چه له کنيد چه نکنيد، چه چهار نعل برانيد چه آرام ... انسان است که بار تحمل درد ما را از دوش خود پرت می کند!