و کتاب مرد مرد را ورق می زدم

به شعری از رابرت بلای رسیدم:

من٬ من نیستم

آن دیگری من است

کنار من راه می رود و من او را نمی بینم

آن که گه گاه ملاقاتش می کنم

و آن که می بخشد و شیرین است                                      زمانی که من متنفرم

و آن که ساکت می ماند                                                     زمانی که من ناطقم

آن که بیرون قدم می زند                                                     زمانی که من منزلم

آن که می ماند                                                                   زمانی که من مرده ام

و باز هم می نویسم...