و گمانم تقدير آدمی در آن است که بخواهد و نرسد ، برود و شکست بخورد، بدود و زمين بخورد، صعود کند و سقوط را در پی اش داشته باشد....و اين است طعم زندگی...چه انسانها که آمدند و رفتند و خاطره را با خود زمزمه کردند: ...عرصه يکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود، صحنه پيوسته بجاست، خرم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد.

سلام

فعلا چيزی جز سرفه های روحم را نميتونم بنويسم.... تا بعد ببينم چه می شود.