با خواندن گه گدار سرنوشت برخی دوستان

با شنیدن داستان زندگی خیلی از اطرافیان

اصلا کلا با توجه به جریان داشتن زندگی

گاهی دلم برای خودم

برای خدای خودم

برای خود خودم

برای خدای خود خودم

تنگ می شود

و باز داستانم تکرار می شود

من خوشحال از این دلتنگی

سرمست از همیشگی بودن ایمان

و سرخوش با بودن های زندگی

اما زمان و سراشیبی زمان صحبتی دیگر دارد...

گاهی دلم می لرزد و حکایت از درونم می کند

و یادم می آید که ما انسانی بیش نیستیم و همین انسان بودن ماست که مارا مختار کرده است...

عاشق بی زمانی درونم

عاشق سکوت و یک فنجان قهوه داغ

و اینکه صبر کنم

و دستانم بسوزد

تا اینکه خنک شود

و برایم قابل خوردن باشد.

اینگونه است که یاد مفهوم عشق می افتم که با صبر همراه است...

و ناگاه این ترانه را از صدای عشق شنیدم

بردی از یادم / دادی بر بادم

سلام

راه های سلامتی

ده راز جلوگیری از سکته مغزی

چه بخوریم که لاغر بمانیم؟

راه های پیشگیری از سکته قلبی

و .....

درگیری انسان امروز گویا چگونه زنده ماندن است

نه

براستی این دغدغه من نیست

زیرا وقتی عمیقتر نگاه می کنم

متوجه ترس نهفته بشر می شوم از عنصری

و یا پدیده ای به نام مرگ

که همانا همه ما تلاش می کنیم که چگونه باشیم و چه چیزی را بخوریم و بیاشامیم تا بیشتر زنده باشیم

می خواهم با لذت بخورم

می خواهم عنصر دیگری را به خوردن اضافه کنم

و آن زمان است

چقدر عاشق آداب غذاخوردن هستم

زیرا سپری کردن زمان برای غذاخوردن را نوعی عبادت می دانم

زیرا ارزش نعمات الهی اینگونه پاس میداریم.

زمان و لذت

دو عنصر گمشده در دنیای امروز!!!!

سلام

وقتی کتابی را می خوانم 

متوجه دروغهایی می شوم که شنیده ام

همچنین متوجه نانوشته ها و ناگفته هایی می شوم که به اسم کتاب شنیده و فهمیده ام

ای کاش برای سخن رسمیتی بود

ایکاش برای سخن این مثال مطرح نبود که چون سنگی است که به هوا می پرد و رفته است...

و بدتر از همه ایکاش هرگز دست به گشایش حقیقت نمی گشودم.

دانستن تنهایی می آورد...

انسان بودنم را در داشتن تضادها می بینم

اینکه بتوانی دروغ را ببینی و دم نزنی

اینکه بتوانی قبل از اینکه عصبانی شوی موضوع را در درون خویش بسنجی

و گاه خشمگینم

نه از رشد دیگران

نه از پیشرفت آنان

که از فرار آنها برای دیدن خویش

و افسوس که من وظیفه ای برای نشان دادن دروغ آنها ندارم

می بینم و تمی توانم به آنها نشان دهم.

قلقلکم می آید...

برای نوشتن

برای همین است که مدام می نویسم

انسانم آرزوست

بهار یک نقطه دارد 

نقطه ای بر آغاز

نقطه ای بر شروع دوباره

زندگی تان بهاری باد

دلم تنگ است تنگ صداقت

تنگ رفاقت

تنگ محبت

دلم تنگ است

تنگ شادی ها

تنگ پاکی ها

تنگ صافی ها

دلم تنگ است

تنگ دوستان

تنگ خوبان

تنگ یاران

دلم تنگ است

تنگ تو ای دوست

تنگ تویی که وقتی می آیی خوبی و دوستی و شیدایی جای قدمهایت را پر میکند

تویی که با آمدنت صداقت و رفاقت و محبت هوا را پر میکند

تویی که با هربار آمدنت یک باغ شادی و پاکی و صافی در دلم میکاری

دلم تنگ توست

تنگ تو ای ماه تنهایی هایم

دیرپاییست روحم درگیر است

درگیر مفهومی به نام مرگ

مرگ می بینم چون قلبم را نیز

و او را دوست دارم

چون قلبم را نیز

اما

نمی دانم 

و چون نمی دانم هایم زیاد است

نگرانم و درگیر

و به گمانم زمان زیادیست که

نگرانم

می دانم در پس این تاریکی 

امیدی است و روشنایی

حرکتی استو جوششی

دعایم کنید

قلبم در تپیدن است

هم صدای حیات دارد

و هم صدای ممات

هم صدای جنبش دارد

و هم صدای سکون

هم خروش است

و هم سکوت

قلبم تپش دارد و نفسم چرخه زندگی مرگ زندگی را به خاطرم می آورد...

چه زندگی جالبی

هم نفست یادآور زندگی است و هم قلبت

گاه میزند و گاه نمی زند

گاه زور می زند و گاه روان است

قلبم

همانند قلمم

قلب در کنار قلم

می توانم؟ آیا؟

این جهان تنها جهان ممکن نیست یک جهان ممکن است!

سلام

نمی دونم در این سرما چرا یاد این شعر فریدون مشیری افتادم

حالا اجالتا شما هم حالی ببرید

مشت می کوبم بر در

پنجه می سایم بر پنجره ها

من دچار خفقانم خفقان

من به تنگ آمده ام از همه چیز

بگذارید هواری بزنم

هان با شما هستم درها را باز کنید

من به دنبال فضایی می گردم

لب بامی، سر کوهی، دل صحرایی

که در آنجا نفسی تازه کنم

می خواهم فریاد بلند ی بکشم

 که صدایم به شما هم برسد

من هوارم را سر خواهم داد

چاره درد مرا باید این داد کند

از شما خفته چند

چه کسی می آید با من فریاد کند؟

فرو می برم بر این غبار آلود درداندود

نفس خویش را

و می ترکانم یکی یکی ریه هایم را

تا بل باز شود غبار تیره دلم که گره خورده است بر غبار تیره ذهنم

هی...

آشنایی اینچنین رفیقی بی دردسر

می طلبد! ( بقول رفقا)

و نگاهی بر قلیان خویش که همچون معشوقه پر ناز و تنعم است

( یاد تحلیل یکی از دوستان می افتم اندر مقایسه سیگار و قلیان)

بنوازید آهنگ زندگانی را

بنوازید

که نمی دانم این دم که فرو می رود بر میاید یا نه...

در جستجوی آهی

در جستجوی گمگشته ای

دوست دارم تب کردن را

دوست دارم نگاه خمار را

از درد

از رنج

از همهمه درون

از مستی برون

و گاه از درون فریادی می کشم

که نمی خواهم....

های نمی خواهم صدایم را بشنوید

من دردی دارم

گویا و شفاف

من رازی دارم در درون که گویا خودم را تاب داشتنتش نیست

و از اینروست که تب دارم

تب دارم...

پله های زندگی را

یکی پس از دیگری

طی می کنیم و به قله ای میرسیم که اولین نشانه های انتهای راه را به ما نشان می دهد.

هنوز در سربالایی هستیم اما گویا نیم نگاهی نیز به سراشیبی پس از آن داریم

و باز اندوخته هایمان را بررسی می کنیم تا مباد چیزی کم و کسر باشد...

گاه خوشحال و خرم

گاه غمگین و پژمرده

این است رسم زندگی

تا در فراز نشیب های آن چگونه زیست را بیاموزیم...

پای بر ایستگاه سی ام زندگی می گذارم در حالیکه بر اساس آنچه می دانسته ام

در درونم

به عمق روان

به سکوت خرد

به تاریکی هادس

و به اندیشه ای برای جوشش فکر می کنم

در سال گذشته تصمیمات مهم زندگی ام را گرفتم تصمیماتی که خردمند درونم بهترین مشاور من در آنها بود...

سختی های بسیار دیدم

زخمهای زیادی خوردم

تهمت های بسیار شنیدم

که یکایک تهمت ها و سختی ها را دوست می دارم

زیرا مرا در مسیرم و در تصمیمم مصمم تر می کند.

و درست در دهه سوم زندگی ام

گویا همه چیز اماده انفجار است

گویا آرامشی قبل طوفان است

گویا به سکوتی

به خلوتی

به عمقی نیاز دارم

تا ناخدای درونم بر سکان خویش بیاستد

و فرمان را بچرخاند و دستور حرکت در دریای پر تلاطم زندگی در شکل جدیدش را صادر کند.

از آینده خبری ندارم

اما احساسم

همچون درنایی است که دیربازیست صدای حرکت و جوشش و هجرت را می شنود

باید پرواز کرد

باید رفت

اگر به صدایش گوش ندهید زیانکارید...

صدایی از درون

از جنس جوشش

اندیشه پرواز

و همسرم و فرزندم ( البته در این مقطع فرزندم!!! ایشالا فرزندانم)

همچون دو عزیز همراه صبور

مرا صبر می کنند،

و آیینه من می شوند در پیچ و خم های آن

سی

سی

سی

عیسی سی ساله تولدت مبارک

سلام

عجب پیامک زیبایی قسمتم شد

برهنه ات می کنند تا بهتر شکسته شوی...

نترس گردوی کوچک!

آنچه سیاه میشود روی تو نیست!

دست آنهاست.

سلام دوستان

لازم دیدم مطلبم را در وبلاگ مشاهده گرم بار دیگر در اینجا به اشتراک بگذارم

چون این مطلب از جنس سرفه بود!!!

لینکش اینجاست!

سلام

چند وقت پیش در  (سایت ضاله) فیس بوک جمله ای را دیدم:

با برداشتن میم مشکلات می توانیم زندگی شیرینی (شکلات) داشته باشیم.

و کنار این جمله با تعدادی از دوستان بحث کردیم که چه اتفاقی می افتد که ما گاهی به دنبال برداشتن میم مشکلات نمی رویم؟

عده ای پاسخ دادند چون مطمئن نیستیم که شکلات شیرین باشد.

عده ای گفتند چون از مشکلات خیلی آسیب خورده ایم و دیگر رمقی برای شکلات نیست.

جالب است

به گمانم اینکه ما در پس میم مشکلات نشسته ایم و پیوسته با آن کلنجار می رویم دلیل دیگری دارد و آن سایه شکلات است.

سایه شکلات یعنی ترس از شیرینی شکلات!

ما گاهی با خودمان می اندیشیم که نکند بعد از این همه تلاش برای حذف میم مشکلات زندگی به یک شکلات ساده برسیم و بعد شیرین باشد و بعدش دیگر ندانیم که چه باید بکنیم...!؟

بنابراین ترجیح می دهیم که اندر مزایای شیرینی شکلات و سختی مشکلات سخنرانی فراوان کنیم و حرکتی نداشته باشیم، از آن روی که روزی شیرینی شکلات نسیب ما نشود و ما ندانیم که چه باید بکنیم...

حقیقتا ما انسانها چه موجودات جالبی هستیم!!!

خیلی جالب!!!

سلام

با تمام گوشت و پوستم آموخته ام که برادر از برادر جدا می شود

نقد دارد

صحبت می کند

اما هرگز ساز خیانت برای او نمی نوازد.

تا شما چه برداشت کنید از این مجمل....